Ukinuti kraljevski vozni park i mondenski život nauštrb realnog sektora
Narodna stranka Radom za boljitak, godinama je upozoravala na preveliku rastrošnost preglomazne i neefikasne administracije na svim nivoima, a revizorski izvještaj rada institucija na državnom nivou samo je ponovo aktuelizovao ovaj gorući problem.
Šokantni podaci o milionskim iznosima za reprezentaciju, troškove korištenja mobilnih i fiksnih telefona, paušalno navođenje putnih troškova i činjenica da samo na nivou državnih institucija postoji preko tri i po hiljade službenih vozila, pokazuju koliko su odgovorni za vođenje državnih poslova izgubili kompas, kao da ne znaju da zemlja grca u ekonomskoj stagnaciji, da je poljoprivreda na koljenima i da svakim danom pristižu pokazatelji koji nam jasno govore kako se sigurno približavamo finansijskom kolapsu.
Boljitak želi javnost da upozori da je enorman broj službenih vozila, revizorskim izvještajem, utvrđen samo za državne institucije. Kada se još sabere broj službenih vozila na etnitetskim, kantonalnim i opštinskim nivoima, došli bi do cifre na kojoj bi nam pozavidjele i visokorazvijene zemlje sa višestruko jačom privredom i neuporedivo višim društvenim dohotkom.
O nedomaćinskom odnosu odgovornih spram trošenja novca građana i maćehinskom ponašanju prema realnom sektoru, govore činjenice da je samo za najam prostora potrošeno 39 miliona KM, te nedavna nespremnost većine državnih poslanika da usvoje amandman poslanika u Predstavničkom domu Parlamentarne skupštine BiH i predsjednika Narodne stranke Radom za boljitak, Mladena Ivankovića Lijanovića, kojim bi se, neznatnim umanjenjem svih budžetskih stavki, dobila značajna sredstva u iznosu od 47 i po miliona KM za pomoć poljoprivredi, te amortizirao smanjeni iznos u entitetskim budžetima za poljoprivredne poticaje.
Boljitak smatra da bi građanska i nevladina udruženja trebala da izvrše pritisak na odgovorne na javnim funkcijama da se vrate na Zemlju i prestanu da krčme državni novac po svom nahođenju, smanje izdatke i kraljevski vozni park, te konačno shvate da ne mogu više voditi mondenski život nauštrb ionako mizernih plata radnika u realnom sektoru.